تبلیغات
مهتاب
 
مهتاب
همچنان خواهم راند...
جمعه 25 فروردین 1396 :: نویسنده : امیر رزمجو

تو بودی

و من

و یک وسعت بی غروب

و دشتی پر از رازقی

گوشه ایی سرو سبز امید

پر از شور باران

               پر از زندگی

جهان چشم و دل بود و جان بود

جدا از غم اب و دان بود

هوایم ، دهان تا گشودی... چه گویم؟

پر از عطر ریحان و نان بود

سحر بود و شب بود و خورشید و ماه

گلی بود و انجیر و برگی به راه

نه ابر و نه باد و نه خورشید داغ

نه سبز و نه برف و نه بلبل به باغ

بهشت و جهنم، ثواب و گناه

غم سیب آدم، سپید و سیاه

تو بودی، تو بودی، به هرجا تو بودی

به دشت و به باغ و به دریا تو بودی

ثواب و گناهم تو بودی

           سپیدو سیاهم تو بودی

غم روزگارم تو بودی

گل نوبهارم تو بودی

            به رو سو دویدم تو بودی، تو بودی

نهانی سرودم برایت

که باران و باد و غم این غروب

شب و نور مهتاب و ارامش این سکوت

ندانم،

      نبینم،

             نخوانم 

در این خانه جز مهر رویت نخواهم، ندانم، نبینم.





نوع مطلب : نوشته های من، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
جمعه 4 فروردین 1396 :: نویسنده : امیر رزمجو
چون تو معشوق، عاشقی بیمار می خواهد، بدان
چشم مستت، حارسی غدار می خواهد، بدان

تا کجا پندم دهی کای یار مجنونم مباش
جهل و نادانی سری هوشیار می خواهد ، بدان

در هوای عشق تو رفتن به جان و تن همی
مرکب نور و دلی رهوار می خواهد، بدان

نوش لعلت گرچه سودای دل زار من است
باده نوشی پاکی پندار می خواهد، بدان

دل هوای کوی دلبر دارد و آرام جان
وصل جانان دیده ایی بیدار می خواهد، بدان

آه مجنون گوش لیلی را همی زیبنده است
پرده داری محرم اسرار می خواهد، بدان

رخت باید برکشید از کهنه بازار عدم
ربح بردن فطرتی عیار می خواهد، بدان

ای دریغا مرهمی بر جان بیتابت  شفق
عشقبازی رندی بازار می خواهد ، بدان






نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
چه گنداب عجیبی ست هنر و چه موجود بیچاره ایست هنرمند که هر لحظه در این گنداب خودساخته ناگزیر، دست و پا می زند. چه تعبیر بیرحمانه ایی! اما مگر نام دیگری بر هنرمند می توان نهاد؟ رازی را می داند که نباید، زیبایی ایی را می بیند که نشایست، می رود تا نهایت زیبایی و دست از پا درازتر برمی گردد. بی آنکه بتواند چیزی از آنهمه زیبایی با خود بیاورد. پس ناگزیر قلم برمیدارد و می نویسد و می نویسد تا مگر دلش راضی شود، ساز برمی دارد و می نوازد تا نت به نت شرح ان زیبایی را دهد، تیشه بر می دارد و به جرم ملاقات نامشروعش، فرهادوار کوه را می تراشد، یا نقاب بر چهره می زند و نقش می آفریند تا در غم فراق ، خود را به فراموشی سپارد و در این تلاشهای کودکانه اش دلهای صاف دیگری را نیز اسیر این زیبایی ازلی و ابدی می کند.
چه تعبیر بیرحمانه ایی! هر چند هنرمند را از آن زیبایی بهره هاست اما جرعه ایست در برابر دریا...و اینچنین چون کودکی که هنوز زبان باز نکرده است، غم بزرگ دل را ارام می جود.




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
جمعه 13 فروردین 1395 :: نویسنده : امیر رزمجو
تکرار نام تو ، ای آرزوی دور

در من تجلی هزار خاطره است

و نگاهم

چون پرنده ایی وحشی

در آسمان چشم تو

تمام هستی اش را به طوفانی می بازد...

من آن شبی هستم که هر غروب

همراه آواز کلاغها جان می دهد

و صبحدم

میان جوشش گنجشکهای روی درخت انار

زنده می شود

آواز من

شاید شبیه صدای کلاغها باشد

اما عاشقانه ایست که در بین چنارها می پیچد

و خواب از چشم رهگذران هرزه گرد می گیرد

من آن  سکوت سبز پاییزم

که نرمتر از بهار با شاخه ها در آمیخته ام

                                    شاخه های خسته از رویش

                                                و خیس از بارش مداوم روزمرگی     
 
 من سرانجام باغ ها هستم                                             

 من روح طبیعتم

من مفهوم هبوط انسانم

بلندای خواهش,تجسم نافرمانی,  شکوه بازگشت

دستی که به سیبی رسید

و عریانی یک راز

آه... من قصه هجرانم

من آن چوپانم که صدای نیلبکم گرگها را می خواباند

گرگهای حریص  گرسنه، 
  
گرگهایی آبستن از شهوت دریدن

        که تمام شب کودک سیاه خود را می زایند

                               و صبحگاه دوباره آنرا می بلعند

من صدای گفتگوی کویرم

در ایوان مقبره شیخ  پیر

    من در میان بوته های خار

               بین شاخه های کاج پیر
               
                    در قدمهای استوار هر ستون

نام تو را زمزمه می کنم

بیا

         در ایوان شرقی اش بایست

                                   چشم را ببند

و تماشا کن

انعکاس نام خود در این فلات

زیرا که من تصویر توام

در آینه شکسته هزار تکه ایی

نگاه کن

من تکثیر می شوم

و تو هنوز یگانه ایی...










نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
شنبه 3 بهمن 1394 :: نویسنده : امیر رزمجو
همیشه انگار چیزی هست. در بینهایت دور یا بینهایت نزدیك.رازی ! معجزه ایی! شاید ساده تر. مهم نیست كه چیست. هر چه هست حقیقتی ست. لبها می جنبند. صداهایی می آید. تلاشهایی موهوم برای برقراری ارتباط. نگاه می كنی. همه چیز در گردش است اما تو انگار چیزی نمی فهمی.تمام ادراك تو از صدایی ست كه از آن بینهایت غریب در گوش جانت زمزمه می كند. شاید هم تویی كه با خود حرف می زنی.  لبها می جنبند و تو فقط نگاه می كنی. آنقدر فكر كرده ایی كه احساس می كنی مغزت دارد می تركد.انگار مترسكی شده ایی بر سر زمینی بایر كه پرندگان گرسنه حتی تخم علفهای هرزش را هم می بلعند. ایستاده ایی بی انكه بدانی كجایی و چه می كنی. فقط فكر می كنی اما... افسوس. به هیچ كجا نمی رسی. انگار همه چیز در یك گیجی موروثی ست. انسانها؛ این واحدهای كوچك بزرگ نما، می آیند و می روند. همان افتاب می تابد. هر روز  چشمها در فراغ كسی می گریند و باز سالها بعد و سالها بعد... همان گریه ها. امروز برای تو و فردا برای من و خورشید هر روز همان است. همه چیز در یك گیجی موروثی ست و انگار از دوردست، از میان تاریكی، شاید هم روشنایی ازلی، چیزی تو را به خود می خواند. نمی دانی به پوچی اندیشه هایت بخندی یا به بلندی ارمانهایت. نمی دانی به فناپذیری جسمت بیندیشی یا به ابدیت روحت. نمی دانی. و باز می بینی همه چیز در یك گیجی موروثی ست. ارام می نشینی. چون غریقی خود را به امواج پر تلاطم دریا می سپاری و هنوز كسی در درونت سخن می گوید.گاه از اب و گاه از خاك....









نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 12 آذر 1394 :: نویسنده : امیر رزمجو
پری كوچك من

تو بخواب

چشم بر این گذر عمر ببند

گر حسد چشم همه عالم بست

              اگر از خشم ، جهانی همه سوخت
                       
                        شهوت مال اگر جان همه شهر گرفت

تو بخواب!

بغض اگر داشت گل سرخ امید

               زخم بنشست به بال و پر گنجشك خیال

                              غم اگر در دل ایام دوید
   
                                        سحر از خاطره ی كودك فرداها رفت

تو بخواب!

چشم بر ظلم و تباهی تو ببند.

پری كوچك من!

شور در سینه توست

عشق در دستانت

می ترواد شادی
                    
                     از نم چشمانت

می دهد بوی امید، بوی نشاط

                        هرم انگشتانت

ای پری پیكر مهوش

زاده ی خاك و پریوش

تو بخواب

در این خانه ی امید به روی شب تردید ببند

عشق را ملعبه ی مردم این شهر مكن

خویش را در قفس كینه ی این قوم منه

چشم بر ظلم و تباهی تو ببند

صبر را پیشه ی چشمانت كن

تا طلوعی دیگر

                     تا سحرگاهی خیس

تو بگو

تا بلوغ انسان

تا تب تند امید

تا شعاع خورشید

تا طلوع خوش چشمان تو بر مردم شهر

چند ساعت راه است؟

   




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
شنبه 9 آبان 1394 :: نویسنده : امیر رزمجو
بیا امید من

بیا در این سرای سرد

بیا در این جهان كور خالی از امید

                                 گل محبتی بكار

بیا و در كویر خشك خاطرم

میان این نهایت سكوت

                                 ز عشق، قطره ایی ببار

بیا....

بخوان به واژه ایی

                 كتاب زندگی

بمان امید من

                در این شكستگی


بگو كجا به سر شود جنون غربتم؟

بگو كجا رسم

                  به خاك تربتم؟





                            

 










نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
شنبه 25 مهر 1394 :: نویسنده : امیر رزمجو
كاش كمی پر تر بودیم

كاش كمتر در كار دیگران جستجو می كردیم

كاش بیشتر به خودمان می پرداختیم

كاش  دیدمان وسیعتر بود

كاش  كمی.. فقط كمی...

افسوس.نرود میخ آهنین در سنگ.




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 12 شهریور 1394 :: نویسنده : امیر رزمجو
چقدر دلم برای طراحی کردن تنگ شده...







نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سه شنبه 27 مرداد 1394 :: نویسنده : امیر رزمجو

استاد عزیزم، سرکار خانم سعادتیار، شعری در وبلاگشان نوشته بودند که انگیزه سرودن این شعر شد.
رفتن اگر چه تلخ است، ای دل برو، رها کن
دنیا خموش و سرد است، ای دل برو، رها کن



چندان مباش غمگین، دنیا وفا ندارد
دیریست خفته است عشق،ای دل برو، رها کن



یکدم مکن نگاهش، از روی او حذر کن
گر قصد تو وصال است، ای دل برو، رهاکن



این قوم خسته ی سنگ، عاشق کش اند و مکار
تا چشم بر تو دارند، ای دل برو رها کن



باغ دل حسودان، سرد است و زرد و خالی
تا گل در آن درآید، ای دل برو رها کن



از دوریش شکستی، عهدی دگر نبستی
تا چند ناله و درد،ای دل برو، رها کن



عاشق، تو را همین بس، کز عشق او خماری
این تحفه را نگهدار، ایع دل برو، رها کن



ای سرو سیم اندام، ای مونس دل و جان
رفتن اگر چه تلخ است، ای دل برو، رها کن





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
پنجشنبه 22 مرداد 1394 :: نویسنده : امیر رزمجو
سرو روان منی، مونس جان منی

                                   دلبر سنگین دلم، فر و کیان منی

جان بدهم در رهت، زنده شوم ناگهان
 
                                  بر سر بازار دل، سود و زیان منی

شانه زنم موی تو، تازه شود خاطرم

                                 باغ دلم دست تو، عید و خزان منی

گر برود دست و پا، در ره تو گو چه باک!

                                قوت تن از دل است، تاب و توان منی

دشمن بد چشم را، دور کنم از برت

                               تا که نداند کسی، عشق نهان منی

ناز تو را می خرم، بر سر دکان عشق

                               حلقه ی انگشترم، در گران منی

روزه خود بشکنم، در طلبت هر زمان
 
                              عاشق وصلت منم، ماه عیان منی

گم شدم اندر تنت، هیچ نشانم مباد

                             دلبر زیبای من، نام و نشان منی

 







نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
یکشنبه 2 فروردین 1394 :: نویسنده : امیر رزمجو
پری کوچک من

تک و تنها،

لب دریا،

به چه می اندیشی؟

صدفی شاید

که فرو مانده به گل؟

یا به تنهایی مرجان سپید

                                لب یک صخره دور؟

به همان ماهی کوچک که به دستان حریص
                
                                              شد اسیر یک تور؟

به سکون یک موج؟

به هم آغوشی آسمان و دریا؟

پری کوچک من!

من دلم می لرزد

وقتی می بینم که نسیم

دست در حلقه زلفت دارد.

یا که موج دریا

بوسه بر جای قدمهات زند.

سنگ سختی که نهان از دل منپ

نازک اندام کف پای تو را آزارد

من دلم می گیرد

وقتی که صدای یک موج

                             می شود نغمه لالایی تو

یا که هنگام غروب

جای تصویر دلم،

             نقش نارنج  به آیینه چشمان تو می آید باز

و شرابی جز شرم

بر گل روی تو می لغزد ناز

پری کوچک معصوم دلم!

لب دریا منشین.

دل من خانه توست

عمق این آب روان خانه و کاشانه توست

آی دریا، آرام...

تو مپندار که این ماه عیان سفره شاهانه توست

دل تو تاریک است

پری کوچک معصوم مرا

                            نور باید نور ...

معبد این بت دردانه محبوب مرا

                           شور باید شور...

پری کوچک من

لب دریا به چه می اندیشی؟

                           دل من خانه توست

بیکران!

دریای عشق قلب من لایق توست

نه صدفهاش به گل می گذرند

نه که خورشید امل هیچ غروبی دارد

تو مپندار که غم آزاد است

آنجا،

در دورترین نقطه عشق

                        دل مرجان شاد است.

و نسیم

          دم به دم عطر تو را می وزد از سمت حیات

پری کوچک معصوم، بیا...

دل من خانه توست.







نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سه شنبه 26 اسفند 1393 :: نویسنده : امیر رزمجو
گفت:

 -     بهترین روزهای سال ده روز اخر اسفند است! همه چیز در اوج تمام می شود! ای کاش دوباره شروع نمی شد.


عجیب است شروع دوباره، چرخش. مرا به یاد رقص سماع انداخت. وقتی دستهایت را باز می کنی و می چرخی، اوج لذت را وقتی احساس می کنی که اندامت

ارام است. پاهایت لحظه ایی بی حرکت می مانند و مغزت فارغ از اندامها، انگار لذتی بزرگ را ذره ذره می نوشد. اما درست در همان لحظه، در اوج، همه چیز تمام

می شود. باید پا بکوبی تا بچرخی...


پی نوشت: بیا بچرخیم. بیا بچرخیم که دنیا فارغ از ما می چرخد. تمام ستاره ها ، حتی ریزترین ذرات هستی می چرخند. بیا بچرخیم تا از قافله نمانده ایم!




نوع مطلب : نوشته های من، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سه شنبه 19 اسفند 1393 :: نویسنده : امیر رزمجو
معشوق به خواب آمد و شمع طربم سوخت
    
                                                       پیمانه  عمرم به سر  آمد جگرم  سوخت
 
شد عمر  من خسته  به  دنبال  وصالش

                                                       زد مسخر  و رو  بست و  شبم   سوخت   

چشم از  رخ  مه پیکر  او  هیچ  نگیرم

                                                     تا عقده گشاید به دلم هستی من سوخت

ای یار مران از بر خود عاشق بیمار

                                                      کاندر ره عشقت همه پا تا سر من سوخت

شب نیمه شد و یار بخواب است خدایا

                                                       بیچاره دلم در هوس طعم  لبش  سوخت
       




نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
سه شنبه 28 بهمن 1393 :: نویسنده : امیر رزمجو
خاطرت هست هنوز؟ من بودم و تو، و دشتی تا بینهایت. دوستی پاکی تا ابدیت. کاغذ و قلم در دستت. گناه می نوشتی ، و چه معصومانه پرسیدی: گناه خویش

نوشته ایی؟

و من خیره به پاره های هندوانه ایی که میان برگهای پاییزی می خندیدند،  ثانیه ها را  شمردم!


افسوس، هنوز دستهایم به قلم و نگاهم به صفحه سپیدی ست که انتظار مرا می کشد...



پی نوشت: قرارمان باشد برای روزی از همین روزها، سر کلاس... راستی برگه ات را هم با خود بیاور...










نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :


( کل صفحات : 6 )    1   2   3   4   5   6   
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :